Rodzisz się, jesteś kochana, przytulana, głaskana, doceniana [wersja najszczęśliwsza], wbija ci się do głowy, że zawsze i wszędzie musisz trzymać się prosto, być grzeczną i układną, posłuszną i miłą. Dojrzewasz. A kiedy czujesz, że masz w sobie pokłady niewykorzystanej energii twórczej, zastanawiasz się, czy aby będąc inną – nie stracisz na swym potencjale twórczym. I rodzi się pytanie wobec presji społecznej i kulturowej – co z tym fantem zrobić, fantem zwanym macierzyństwem? Kłócą się w tobie różne frakcje i racje – 6 calineczek, oto główne bohaterki książki Czarne mleko Elifi Safak.
Pani Praktyczna, Pani Derwisz, Intelektualistka Cyniczna, Mamcia Pudding Ryżowy…poznajcie je i doświadczcie siły kobiecości, tak można by powiedzieć. Bo kiedy nie dojdziesz do zgody z samą sobą, to nie będziesz w pełni szczęśliwa – brzmi banalnie, prawda? Macierzyństwo zostanie docenione świadomie, nie spotkamy dżina depresji poporodowej, dlatego, że będziemy o swoję wnętrze dbały. Naturalnie nie ma prostych recept, o czym przekonuje turecka pisarka, gnana do różnych miejsc z wykładami, prelekcjami, w celu promocji kolejnych książek. Poznajemy m. in. Zeldę Fitzgerald, Simone de Beauvoir, Doris Lessing, Silvię Plath i inne. Czy wielkie pisarki miały podobne dylematy? Czy obawiały się ograniczeń związanych z wizją posiadania dzieci?
Czarne mleko to świetna pozycja nadająca sens każdemu działaniu intuicyjnemu. Czasem ryzykujemy, doświadczamy i wyciągamy lekcje. Słodko-gorzka, poważna i zabawna jednocześnie opowieść pisana mlekiem.
